Picture: Reuters via demorgen.be
Het eeuwenoude conflict laait weer op - alsof het ooit volledig stil heeft gelegen. Sinds enkele dagen zijn de gemoederen tussen Israël en Palestina (Hamas, eigenlijk) weer danig verhit. Vanuit beide kampen worden raketten met de regelmaat van de klok op elkaar afgevuurd en op twee dagen tijd staat de dodenteller al op (minstens) 41 doden. 38 aan Palestijnse zijde, 3 in het Israëlische kamp. Het aantal gewonden loopt in Palestina al op tot 345.
En zo zet het conflict zich verder zoals steeds: het verhaal van David tegen Goliath. Want het hoge aantal Palestijnse doden en gewonden, in vergelijking met de burgers aan de overkant, is werkelijk een verhaal van middelen en macht. Rond Israël is een onzichtbare koepel gebouwd, de 'Iron dome', die fungeert als afweersysteem tegen de raketten vanuit het Hamas-kamp. Wie in Israël een huis bouwt, is op straffe van wet verplicht om in het gebouw een schuilkelder te voorzien. Ondertussen zijn in Israël 75000 reservisten opgeroepen om zich klaar te houden in het geval van een grondoffensief.
Ik ben ontzettend blij voor de inwoners van Israël, dat hun staat in die mate bescherming kan genieten, want meer burgerslachtoffers zijn ten allen prijzen onaanvaardbaar. Maar wat met de andere zijde? Is het normaal dat een geheel volk zich moet tevreden stellen met extremistische politieke leiders, dat hen enige kans op natiegevoel wordt ontzegd, dat velen van hen niet eens een huis hebben - laat staan één met een schuilkelder.
Meer en meer groeit het besef dat de huidige politieke leiders, en zij die de afgelopen 50 jaar een stukje van de macht hebben opgeëist, ooit voor hun blindstaren terecht zullen gewezen worden. Onze historische verantwoordelijkheid in conflicten als deze is groot en dat raakt me diep. Dat het merendeel van onze bevolking er niet van wakker ligt, kan ik een plaats geven. Het is allemaal wat ver van ons bed en er is vandaag genoeg om ons zorgen om te maken. Maar van de politieke elite verwacht je toch meer? Of ben ik dan zo'n naïeveling?
Ik lees elke dag de buitenland-pagina's van mijn krant en met ontzettend veel tristesse stel ik zaken vast. Mijn kennis over de meeste thema's is niet groot genoeg om ook klare conclusies te trekken, maar cijfers liegen niet en beelden evenmin. Ik kan alleen maar hopen het geweld niet (opnieuw) escaleert en dat het naderende offensief toch nog kan tegengehouden worden. Zo niet, staat 'het vergeten volk' weer bange tijden te wachten.
The age-old conflict is flaring up again - as if it ever left the face of the earth. For a couple of days now, the tempers are heating again between Israel and Palestine (Hamas, actually). Both parties have been throwing missiles and after only two days there are already 41 casualties counted. 38 in Palestine, 3 on Israelian territory. The number of ensured civilians in Palestine is now up to 345.
And that's exactly the way the conflict has always been: just like the story of David and Goliath. It's no secret that the high amount of casualties on the one side, compared to the other, has a lot to do with power and resources. Israel is being protected by what is called the 'Iron dome', somewhat like a invisible dome that functions as a defensive mechanism against foreign missile attacks. Further: if one buys or builds a house in Israel, he's obligated to install a shelter. Meanwhile 75000 reserve-troops are being called upon to intervene in a possible upcoming attack.
I truly am happy for the citizens of Israel that they are being protected against foreign evil, more casualties would really not be acceptable at all. But what about the people on the other side? Do you think it's ok that they have to settle for extreme political leaders, that they are being denied on being citizens of something that is called a state, that a lot of them don't even have a home - let alone a shelter to hide in.
More and more the idea is growing that today's political leaders, and their predecessors, will someday be called to justice for their ignorant attitude. Our historical responsibility in conflicts like these is gigantic and I can really feel the guild circulating trough my veins. I do understand that 90 percent of the people don't really care about what is going on out there, they too have things on their minds. But I would expect more from the political elite, or am I just being naive again?
I read the foreign pages of my newspaper every day and I identify things that make me extremely joyless. My knowledge of most of the themes discussed is not big enough to really come to clear conclusions, but statistics don't lie and images don't either. I can only hope that the violence will not escalate yet another time and that the attack can still be stopped. If not, there are (again) miserable times ahead for 'the forgotten people'.
Geen opmerkingen:
Een reactie plaatsen